Przejdź do treści
Przejdź do stopki

Współuzależnienie

Treść

Nadużywanie alkoholu przez jednego z członków rodziny destabilizuje funkcjonowanie całego systemu rodzinnego, rodzi poważne problemy, jest przyczyną cierpienia dorosłych i dzieci. Narastanie problemu alkoholowego skłania niepijących członków rodziny do szukania sposobów pozwalających im przetrwać w sytuacji permanentnego stresu, braku poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji, niemożności zaspokojenia elementarnych potrzeb psychologicznych, a czasami również biologicznych. Osoba pijąca z biegiem czasu coraz silniej koncentruje się na alkoholu, wycofuje się z pełnienia ról życiowych, przestaje świadczyć na rzecz rodziny, a czasem nawet interesować się swoimi bliskimi. Wymaga opieki i obsługi.

 

Konsekwencją życia z partnerem nadużywającym alkoholu może być współuzależnienie.

 

Co robi osoba współuzależniona ?

 

-  przejawia silną koncentrację myśli, uczuć i zachowań na zachowaniach alkoholowych

   osoby pijącej,

-  szuka usprawiedliwień sytuacji picia, zaprzeczania problemowi,

-  ukrywa problem picia przed innymi

-  przejmuje kontrolę nad piciem osoby bliskiej (ogranicza sytuacje alkoholowe, wylewa

   alkohol, odmierza ilości, kupuje alkohol, aby pijący nie wychodził z domu itp.),

-  przejmuje odpowiedzialność za zachowania pijącego partnera, łagodzi konsekwencje

   picia: kłamie, płaci długi, dba o higienę pijącego, o jego wizerunek itp.,

-  przejmuje za osobę pijącą obowiązki domowe, które ona zaniedbuje.

 

Życie w długotrwałym stresie spowodowanym piciem osoby bliskiej i brak skuteczności własnych działań nakierowanych na rozwiązanie problemu picia powodują poważne konsekwencje psychologiczne:

 

· Zaburzenia psychosomatyczne:

   -  nerwice,

   -  zaburzenia życia emocjonalnego (chaos emocjonalny, huśtawka nastrojów, stany

      lękowe i depresyjne, napięcie i stan ciągłego pogotowia emocjonalnego),

   -  zakłócenia czynności poznawczych (zagubienie, chaos poznawczy, brak poczucia

      sensu i celu, zakłócenie wzorców normy i zdrowia, nierealistyczne oczekiwania),

· Pustkę duchową i brak nadziei

· Samotność

· Poczucie niemożności rozstania się

· Czasami nadużywanie substancji psychoaktywnych (zwłaszcza leków nasennych

   i  uspokajających)

· Trudności w rozpoznawaniu własnych potrzeb, w realizacji własnych pragnień, ambicji

   i   celów

· Wyraźnie odczuwane obniżenie jakości życia.

 

 

Współuzależnienie nie jest chorobą - jest zespołem nieprawidłowego przystosowania się do sytuacji problemowej. Koncentrując się na szukaniu sposobu ograniczenia picia partnera, osoba współuzależniona nieświadomie przejmuje odpowiedzialność i kontrolę za jego funkcjonowanie, co w efekcie ułatwia pijącemu dalsze spożywanie alkoholu. U części osób współuzależnionych rozpoznaje się ostrą reakcję na stres, zaburzenia stresowe pourazowe lub zaburzenia adaptacyjne. Współuzależnienie diagnozuje się wyłącznie u osób dorosłych, które formalnie mogą wybrać inną drogę poradzenia sobie z problemem picia partnera. Dzieci nie mają żadnego wyboru. Są skazane na życie w takich warunkach, jakie stwarzają dla nich dorośli.

 

 

Osoby współuzależnione wymagają pomocy i mogą uzyskać poprawę stanu zdrowia psychosomatycznego, jeśli skorzystają z pomocy oferowanej im w placówkach terapii uzależnień, gdzie mają prawo korzystać z bezpłatnej pomocy terapeutycznej i medycznej.  Niezależnie bowiem od tego, czy pijący podejmie leczenie odwykowe, czy nie, czy zatrzyma picie, czy będzie pił dalej – osoby współuzależnione mogą poprawić jakość swojego życia i życia swoich dzieci. Trudno jest im to jednak zrobić bez przyjęcia fachowej pomocy z zewnątrz.

 

Poza profesjonalną terapią współuzależnienia pomocne dla osób mających pijących bliskich mogą być spotkania Wspólnoty Al-Anon, której celem jest wspieranie się osób współuzależnionych w trudnościach wynikających z życia z osobą pijącą i w zmianie swojego funkcjonowania na bardziej satysfakcjonujące.

74726